S2C leert mensen met motorische uitdagingen de doelgerichte motorische vaardigheid om letters aan te wijzen op een letterbord. Zo bouwen ze een betrouwbare manier van communiceren op, los van spraak.

Vanaf ongeveer 5,5 jaar. Is je kind jonger, dan is het waardevol om eerst logopedie, ergotherapie en/of vroege interventie de kans te geven en ondertussen taal en motoriek te blijven stimuleren.

Nee. De meeste spellers zijn autistisch, maar S2C wordt ook gebruikt bij onder andere het downsyndroom, cerebrale parese en andere aandoeningen die motoriek en spraak beïnvloeden.

Ja, en dat verschil is belangrijk. Non-verbaal suggereert geen taal. Non-sprekend betekent dat iemand geen betrouwbare spraak heeft, terwijl taal en denkvermogen wel intact kunnen zijn.

Apraxie is een verstoring tussen het brein en het lichaam. Iemand weet wat hij wil zeggen, maar het lichaam kan het bewegingsplan dat nodig is voor spraak of gebaar niet betrouwbaar uitvoeren. S2C richt zich op die verbinding tussen brein en lichaam, niet op taal of denkvermogen, want die zijn intact.

Praxie is het vermogen om een doelgerichte beweging te bedenken en uit te voeren, zoals iets pakken of een letter aanwijzen. Apraxie is het grotendeels ontbreken van dat vermogen. Dyspraxie is een gedeeltelijke, mildere vorm ervan. Bij alle drie gaat het om de verbinding tussen brein en lichaam, niet om de spieren of de zenuwen zelf. Intelligentie en cognitie staan hier los van: die blijven intact, ook al is de motorische uitvoering verstoord.

Of we nu apraxie of dyspraxie noemen, het uitgangspunt blijft hetzelfde: het denkvermogen en de taal zijn intact, alleen de motorische route naar het lichaam is verstoord. S2C richt zich precies op die route.

Er is discussie over de wetenschappelijke onderbouwing van S2C, mede omdat de uitvoering qua vorm lijkt op facilitated communication, een methode waarbij in het verleden zorgen zijn ontstaan over onbedoelde beïnvloeding door de begeleider. S2C is ontwikkeld met eigen protocollen die daarop inspelen, gericht op het opbouwen van motorische zelfstandigheid in plaats van fysieke sturing. Wetenschappelijk verantwoorde zorg steunt op drie pijlers: onderzoek, klinische ervaring en de wensen van de cliënt zelf. Er loopt voortdurend onderzoek naar S2C en verwante vormen van ondersteunde communicatie, onder andere naar agency (eigen regie) bij het spellen. 

Daarnaast groeit het aantal "open spellers", mensen die onafhankelijk zijn gevalideerd, bijvoorbeeld doordat ze zonder fysieke ondersteuning kunnen spellen of aantoonbaar zelfstandig communiceren. Onderzoekers zoals Vikram Jaswal bestuderen deze groeiende groep en spellers zelf delen steeds vaker in eigen woorden hoe ze deze discussie ervaren. Hun stem weegt voor mij zwaar mee (zie ook kopje "Bibliotheek"). 

Een CRP is de persoon die naast de speller zit, het bord vasthoudt en tegelijk helpt met regulatie. Zonder iemand die het bord op de juiste hoogte en afstand houdt en die de speller kalm en gefocust helpt blijven, is nauwkeurig aanwijzen veel moeilijker.

Sommige ouders beginnen inderdaad op eigen kracht, vaak met goede intenties en een sterk gevoel dat hun kind meer begrijpt dan het kan laten zien. Dat gevoel is vaak terecht. Wat een practitioner toevoegt, is de opbouw in de juiste volgorde, de juiste prompts op het juiste moment en het herkennen wanneer iets wel of niet werkt. Zonder die begeleiding is de kans groter dat patronen ontstaan die achteraf lastiger te corrigeren zijn dan wanneer ze vanaf het begin goed worden opgebouwd. Ik help je juist om dat traject vanaf het begin stevig neer te zetten of om aan te sluiten als je al een start hebt gemaakt.

Een gecertificeerd practitioner is opgeleid om met meerdere spellers te werken en het hele proces te begeleiden, van start tot fluent. Een CRP krijgt training die specifiek is afgestemd op één speller, op diens huidige niveau, onder begeleiding van de practitioner. Een CRP kan een ouder, broer of zus, of begeleider zijn.

Elke vorm van communicatie is waardevol en wordt hier gerespecteerd. Veel spellers gebruiken meerdere methoden naast elkaar. Het verschil is dat de meeste AAC apps werken met woorden of pictogrammen, wat prettig kan zijn, maar ook beperkt: er passen nooit alle woorden van een taal in een app. Met 26 letters op een bord kan iemand in principe alles zeggen. S2C leert de motorische vaardigheid om die letters nauwkeurig aan te wijzen.

Dit gaat over motoriek, niet over taal. Op een vertrouwd toetsenbord met feedback, voorspellende tekst en herhaling zijn er al ingesleten bewegingspatronen. Een letterbord vraagt een nieuwe, doelgerichte beweging die nog opgebouwd moet worden. Dat is precies waar S2C op traint: die motorische route van brein naar vinger, letter voor letter.

Nee. Onderzoek laat juist zien dat AAC spraak niet vermindert en vaak zelfs ondersteunt. S2C is aanvullend, niet vervangend.

Ja, S2C staat naast andere therapieën, niet in plaats van.

Ik werk in het Nederlands, Engels, Spaans en Catalaans.